belki de aklına bile gelmedim bugün.herhangi bir yerde,bir şarkıda,kelimede,sık sık kurduğum cümlelerde..
aşka adım adım ilerleyen zaman dilimleri öyle riskli ki.yani.emin olamıyorsun bi türlü.hah diyorsun bunu söyledi , işte bak kesin seviyor.sonra yarın oluyor.tek kelime,muhabbet yok.erkeklerin yaradılışında mı var bu bilmiyorum.tamam fıtrat olarak farklı oluşumuzu kabul ediyorum ama.neyse.sonuç olarak hala aramadı.kendime kızıyorum.kendime çok kızıyorum.hayır yani sen öyle güçlü bilinip yalnız kaldığında zavallılaşan bi kız değilsin ki, kendini bile şaşırtacak kadar dimdik durmuyor musun bazen? ne peki bu.nasıl bir zaaf.ya da zaaf mı? Ah tabii, evet itiraf et artık nasılsa duymayacak burda kimse.bağır! sırtını duvar kadar sağlam bir insana yaslamak değil mi , şöyle geniş omuzlu uzun boylu bir adam mesela.bakışıyla bile güven veren bir adam.ah yapma bu kadar eksik değilsin.tamam,anne babadan yoksun hayatlar biraz daha buruktur.ama bu eksikliğin telafisi erkekler değil lunafark, bunu kavra artık.evet hala aramadı, düşünmedi evet, aklına gelmedin.ama özledin.hangi bilinçlenme hareketin bu hissi önleyebilir ki. -tamam içses, susabilirsin.içsesimin de söylediği gibi; özledim.sesini,her gün yeni baştan anlattığı monoton günlerini,bu kadar ben oluşunu,şaşırttığı anları..bugün liseden bir arkadaşımla buluştum.uzun zaman olmuştu.hayatımda neler olup bittiğini sordu,hiçbir şey yoktu esasen.somut hiçbir şey yoktu.sonra hiç adetim değilken ondan bahsettim.tedbirli ol dedi.bu önemli.anlatırken farkettim, ben bi kahraman büyütüyorum ve en uygun karaktere giydiriyorum.biraz tedirgin,biraz buruk ama parlıyor gözlerim anlatırken.ben, öyle korkuyorum ki.