sonra cebime attım elimi yine, bonbonlarım! bitmişti.tane tane mutluluk olsun diye büyük paket almıştım halbuki, olmadı.neyse ki yağmur yağıyordu şehre.fakat şiirin yanaklarını sıkan tiyatrocu abi gibi ağlamıyordum ben.şehir de ağlamıyordu.şehrin ne yaptığını bilmiyorum, nasıl baktığını.
2 günde 7 saatlik uyku gözlerimden mutluluk emiyor.kurutuyor ne varsa.
ki ben 2 gün uyumayıp o adama, BİZ olmayacağız dediğim adama mutluluklar hazırlayan insanım.
bir sürprizi hazırlamaya başlarken içim gıdıklanır benim.son 48 saatimin gözlerimden emdiği uykuya bundan sebep eyvallah çekiyorum belki.ne önemi var ki.
görünce mutlu olacak.
şimdilik benden bu kadar.uyumazsam , neyse uyuyacağım.
mutlu kalın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder